Safe harbour dla pożyczek wewnątrzgrupowych jest często analizowany przede wszystkim przez pryzmat wysokości oprocentowania. W praktyce jednak samo zastosowanie marży wskazanej w obwieszczeniu nie wystarcza, jeżeli w trakcie okresu rozliczeniowego przestaną być spełnione pozostałe warunki ustawowe.
Safe harbour upraszcza rozliczenia tylko przy spełnieniu wszystkich warunków
Mechanizm safe harbour pozwala ograniczyć ryzyko w zakresie cen transferowych dotyczących finansowania wewnątrzgrupowego.
Jeżeli łącznie spełnione są ustawowe warunki, organ podatkowy odstępuje od określenia dochodu lub straty w zakresie wysokości oprocentowania, a podatnik może również korzystać z wyłączenia obowiązku sporządzania lokalnej dokumentacji cen transferowych dla danej transakcji.
Kluczowe jest jednak to, że warunki uproszczenia muszą być spełnione przez cały właściwy okres rozliczeniowy.
Limit zadłużenia może przesądzić o utracie safe harbour
Załóżmy, że polska spółka operacyjna zaciąga w styczniu pożyczkę od zagranicznego udziałowca w wysokości 14 mln zł.
Oprocentowanie zostało ustalone jako właściwa stopa bazowa powiększona o marżę 2,6 punktu procentowego, czyli maksymalną marżę dla pożyczkobiorcy wskazaną w obwieszczeniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.
Jeżeli w czerwcu udziałowiec wypłaci kolejną transzę w wysokości 8 mln zł, a łączny poziom zobowiązań z tytułu kapitału pożyczek wobec podmiotów powiązanych wzrośnie do 22 mln zł, warunek safe harbour dotyczący limitu 20 mln zł przestaje być spełniony.
Marża safe harbour nie jest automatycznie benchmarkiem rynkowym
Po utracie warunków uproszczenia oprocentowanie transakcji należy oceniać według ogólnych zasad ceny rynkowej.
Istotne jest przy tym, że marża wskazana w obwieszczeniu safe harbour sama w sobie nie stanowi benchmarku potwierdzającego rynkowość oprocentowania poza reżimem uproszczenia.
Oznacza to, że oprocentowanie zgodne z poziomem przewidzianym dla safe harbour nie daje automatycznie ochrony, jeżeli pozostałe przesłanki stosowania uproszczenia nie są już spełnione.
Ryzyko może wykraczać poza ceny transferowe
Finansowanie wewnątrzgrupowe może mieć konsekwencje nie tylko w obszarze cen transferowych.
Odsetki wypłacane zagranicznemu podmiotowi co do zasady mieszczą się w zakresie podatku u źródła, dlatego przy analizie finansowania należy uwzględnić również obowiązki związane z WHT.
W przypadku grup objętych zasadami Pillar 2 dodatkowego znaczenia nabiera spójność danych dotyczących finansowania wewnątrzgrupowego, cen transferowych oraz rozliczeń podatkowych.
Warunki safe harbour trzeba monitorować na bieżąco
Decyzja o zastosowaniu uproszczenia nie kończy się w dniu podpisania umowy pożyczki.
W praktyce konieczne jest bieżące monitorowanie wszystkich warunków safe harbour, w szczególności poziomu kapitału pożyczek wobec podmiotów powiązanych, przez cały okres, którego dotyczą rozliczenia.
Najważniejszy wniosek jest prosty: safe harbour nie jest wyłącznie kwestią zastosowanej marży. Ochrona zależy od spełnienia wszystkich ustawowych warunków przez cały właściwy okres rozliczeniowy.
Zapraszamy do kontaktu, jeśli Twoja organizacja potrzebuje wsparcia w ocenie warunków safe harbour dla finansowania wewnątrzgrupowego.
Wspieramy przedsiębiorstwa w analizie pożyczek wewnątrzgrupowych pod kątem warunków safe harbour, rynkowości oprocentowania oraz obowiązków w zakresie WHT. Pomagamy również monitorować limity i inne przesłanki istotne dla utrzymania uproszczenia w całym okresie rozliczeniowym.
W jednym miejscu zbieramy to, co naprawdę ważne dla biznesu: omówienia zmian w prawie, praktyczne komentarze i wskazówki. Otwieramy też kulisy naszej pracy, dzieląc się tym, w co jesteśmy zaangażowani i gdzie nas spotkasz.
